Byłem w Rzymie

Jechać? Nie jechać? Hmm...Media straszą, że korki, blokady ulic, tłum, więc może lepiej zostać. Pomodlić się w spokoju, obejrzeć w TV. To będzie sensowniej - powiedział rozsądek. Utknę 10 kilometrów od Bazyliki i co mi z tego. Ale... skoro jest okazja, by znaleźć się właśnie tam, to pewnie, że jadę... Zawsze bliżej. Byle jak najbliżej. Rozsądek przegrał.

Okazją był wyjazd studentów. Miałem pojechać jako opiekun duchowy. Wyjechaliśmy spod katedry w środę o 16.00. Trzy autokary. Po drodze modlitwa, rozmowy. Dojechaliśmy do Rzymu bez większych problemów. Żadnych korków. O północy z czwartku na piątek krążyliśmy autokarem w okolicach Watykanu. A potem już nocne czuwanie przerywane snem pod rzymskim niebem.

Na Piazza del Risorgimento (plac przylegający do Placu św. Piotra od strony Muzeów Watykańskich) trwała wspólna modlitwa. Obok Polaków, Chorwaci śpiewający po swojemu "Barkę" i inne pieśni. "Zdrowaś Maryjo" na przemian, po polsku i chorwacku. Flagi, transparenty, telebim. Wielu z naszej grupy przedostało się na Plac św. Piotra. O 10.00 to, co najważniejsze - Msza święta.

Wielka wspólnota zgromadziła się, by pogrzebać ukochanego Jana Pawła II. Nie było histerii. Jeśli łzy, to ze wzruszenia. Bo on przecież żyje, on jest u Ojca w niebie. Szukał nas i przyszliśmy do niego. Skupienie podczas celebracji. A na koniec okrzyki wdzięczności. Że był Dobrym Pasterzem, to mało powiedziane... Najlepszym na świecie. Teraz nie ma go pośród nas, tu na ziemi. "Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi" - mówił do nas na początku pontyfikatu. Zdaje się, że i teraz to mówi. Nie lękajmy się, otwórzmy...

Pogrzeb się skończył. Wróciliśmy w niedzielę przed południem. Jesteśmy po wielkich rekolekcjach, które wygłosił nam Jan Paweł II. Nic nie mówił, a tylu ludzi przyprowadził do Pana Boga. I dalej prowadzi, ciągle do nas mówi...

I co dalej? Jedno jest pewne - bramy piekielne nie przemogą Kościoła, bo tak powiedział Piotrowi Rybakowi Pan Jezus. Bóg da nam nowego Papieża, kolejnego Piotra. Jestem pewien, że nasz Papa chce, abyśmy przyjęli go oklaskami.

Ks. Przemysław Podlejski SAC